Wie had dat gedacht!!! Toen ik mijn vrouw Barbara in oktober 2025 met glinsterende ogen een brochure van Sailing-Classics zag bestuderen, vermoedde ik nog niet dat we kort daarna een overtocht met de KAIRÓS zouden boeken. Maar laten we bij het begin beginnen. Voor ons, twee toerzeilers met onze kleine ETAP 23iL, was het eigenlijk niet voor te stellen dat we ooit op een grote tweemaster zouden meevaren en daar zelf de handen uit de mouwen mochten steken. Na een op korte termijn geregelde informatieafspraak met mevrouw Sturm op het verkoopkantoor in Stuttgart stond het voor ons vast: deze tocht gaan we doen. Zo keken we reikhalzend uit naar het begin van de reis in juni 2026. Voor ons stond het zeilen met de KAIRÓS centraal, en minder het baaienhoppen. Er zaten precies tien dagen tussen het einde van onze eigen tocht en het vertrek naar Portugal. Op die tocht was ik eerst solo van Zuid-Holland via het Kanaal naar Zuid-Bretagne gezeild en daarna samen met Barbara nog enkele weken op de Golf van Biskaje. Al dagen voor haar aankomst volgden we de KAIRÓS via Vesselfinder op haar weg van de Azoren naar Portimão. De vrolijke spanning steeg.

Toen we de KAIRÓS voor het eerst in het echt zagen, was de voorpret voor de check-in de dag erna enorm.

Kapitein en Sailing-Classics-CEO Seren Elgün verwelkomde ons, tien passagiers, hartelijk aan boord met zijn zevenkoppige bemanning. Al de volgende ochtend ging het na een korte zwemstop bij Portimão door naar de voorlopig laatste ankerplaats bij Faro. Zo hadden de gasten genoeg tijd om zich aan boord te installeren en vertrouwd te raken met de KAIRÓS. Want de aanstaande non-stoptocht richting Valencia zou ons de eerste twee dagen op zee het nodige vragen.

Voor de Straat van Gibraltar was tot 47 knopen wind uit het oosten voorspeld. Op de kruisrak richting Tarifa lazen we later zelfs 50 knopen af op de windmeter. Schip, bemanning en uiteraard ook de gasten werden op de proef gesteld. Toch genoot ik ervan de KAIRÓS met haar 153 ton hoog aan de wind door golven van wel 4 meter te mogen sturen. Op onze kleine ETAP had ik in het Kanaal laatst met ruime wind tot 32 knopen gezeild. Op zo'n boot zit je veel dichter op de elementen. Geen vergelijking met de majestueuze beleving op de KAIRÓS. Samen met Seren voer ik in de derde nacht de Straat van Gibraltar in. Er was betrekkelijk weinig scheepvaart en het nachtelijke Tanger en de Rots van Gibraltar lichtten haast mystiek op tegen de donkere achtergrond van de bergen erachter. Na de inspanningen op de Atlantische Oceaan de volgende dag op de Middellandse Zee omstandigheden die aanvoelden als een eendenvijver. We zagen dolfijnen en tonijnen en barracuda's jagen, twee maanvissen (mola mola) dreven aan de oppervlakte en later mijn persoonlijke hoogtepunt: een school van zes griendes, die ik pas door hun luide gezang opmerkte. Die bijzondere wezens begeleidden ons rustig zo'n half uur lang. Puur genot!

En dan telkens weer die zonsondergangen op zee. Ik ben er dol op!!! De servicebemanning verzorgde ons ook onder de moeilijkste omstandigheden voortreffelijk. De scheepswerktuigkundige vond voor het kleinste probleem snel een oplossing, en de scheepsleiding met kapitein, eerste stuurman en dekhand gaf niet alleen de zeilnovicen onder de gasten steeds een veilig gevoel! De resterende dagen cruisten we, onderbroken door meerdere zwemstops midden op volle zee, tot Valencia, waar we na 711 zeemijl een ankermanoeuvre onder zeil uitvoerden. Chapeau! Na een laatste nacht voor anker hing er op de laatste ochtend een beetje weemoed in de lucht. Bij het ontbijt werd er zacht gepraat. De bemanning bereidde alles voor op ons vertrek. In die laatste zeven dagen waren wij – bemanning en gasten – een eenheid voor even geworden! Ik ben heel tevreden en blij dat ik de vaste bemanning actief mocht ondersteunen bij de scheepsleiding en de manoeuvres. Vooral de wachten met kapitein Seren Elgün hebben mij zeemanschappelijk, en zeker bij het voeren van een grootzeiler, een flink stuk verder gebracht.

Nadat er bij het afscheid niet alleen bij de bemanning tranen waren gevloeid, checkten we uit en voeren we met de tweede groep naar de haven. Daar, vanaf de wal, keken Barbara en ik in gedachten verzonken voorlopig een laatste keer naar „onze" KAIRÓS.